Thegar vid sídan komum til Potosí thá byrjudum vid á ad kaupa okkur mida thadan og til La Paz, sem er hofudborg Bólivíu. Thegar vid sídan komum á hostelid, Hostel Koala Den, thá voru allir (Martin frá Englandi, Oliver frá Thýskalandi og Martha frá Spáni en hún býr í Koben en býr samt tímabundid í La Paz) úr rútunni thar... spjallandi yfir bjór. Vid innritudum okkur og fórum svo med lidinu út ad borda og endudum á hamborgarastad thar sem allir voru ad deyja úr hungri eftir rútuferdina, reyndar fékk bara einn sér hamborgara og reyndist hann vera í barnastaerd. Eftir thad var skroppid a netid og svo farid aftur á hostelid thar sem vid sátum oll og spjolludum vid fleiri ferdalanga yfir bjór thar til vid fórum oll í háttinn, enda langur dagur framundan.

Námuferdin...
Vá, ok vid vorum sótt á hostelid og allir inn í rútu nema hvad allt hostelid var ad fara á sama tíma í somu ferdina og helmingurinn thurfti ad standa í rútunni, ad Bólivískum sid, smá spol, thar sem okkur var skipt nidur í 2 rútur sem tóku okkur í baekistodvarnar thar sem vid vorum gollud upp. Myndir af thví koma vonandi fljótlega... thílíkir sprelligosar, híhíhí. Vid vorum látin standa í einni rod, eins og í hernum og okkur afhentar buxur og svo jakki, allt í somu staerd og vid erum ekki beint af somu staerd svo thetta var frekar fyndid ad sjá. Vid vorum tilbúnar í kulda... í eins hlýjum peysum og vid áttum og var sagt ad snarast snoggvast úr theim tví nidri í námunum vaeri mjog heitt. Svo vorum vid látin hafa stígvél (ég thurfti nr.35) og thá hjálma og loks ljós á hjálmana svo vid hefdum hendurnar lausar. Thegar búid var ad galla allan hópinn upp og allir búnir ad láta mynda sig í bak og fyrir, var haldid af stad.

Okkar hópur samanstód af Martin, Oliver, Jane, Doe, okkur og pari frá Hollandi. Byrjad var á ad fara med okkur á markad námumannanna thar sem vid smokkudum á víni sem búid er til úr sykurreyr og er adeins 96%. Thar upplýsti hann Juan Carlos, leidsogumadurinn, okkur um ad okkur vaeri frjálst ad kaupa okkur sprengjur og ad hann maelti sérstaklega med ad fólk keypti sér 3 stykki..... eina sem gjof handa námumonnunum, eina til ad sprengja sjálf og ad lokum eina handa tilvonandi tengdamommu ;) Vid Helena keyptum 2 hvor og líka gos sem gjof handa námumnnunum. Sídan héldum vid áfram og fundum markad thar sem vid keyptum Coca lauf sem einnig er gjof. Vid fengum sídan tíma til ad rolta um og skoda markadinn, fengum okkur ferskar melónusneidar í hitanum og skodudum fólkid. Thadan var sídan haldid í verksmidju thar sem vid fengum ad sjá hvernig gulli, silfri og fleiri málmum er nád úr haug og bergi sem sprengt er úr fjallinu. Til ad adskilja málmana frá eru notud ýmis efni og thví midur eru thau ekki hreinsud úr vatninu ádur en thau fara út í náttúruna og áin thar af leidandi svort. Í verksmidjunni gáfum vid sídan verkamonnunum megnid af Coca laufunum. Thar fengum vid medal annars ad vita ad their vita ekkert um thad hversu lengi verdur haegt ad taka úr fjallinu... fyrir 11 árum komu sérfraedingar frá Bandaríkjunum og rannsokudu fjallid... their sogdu ad hámarks árafjaldi í vidbót vaeri 7 ár... núna eru aftur á móti lidin 4 ár í vidbót og enn verid ad sprengja! Fjallid er sem sagt ordid vaegast sagt haettulegt og alveg ótrúlegt ad sjá magnid sem fjarlaegt er úr fjallinu á degi hverjum, fleiri fleiri tonn.

Loks var haldid í námuna og vá... umm segjum bara ad hún er gerd fyrir mig... en ekki Helenu (eda reyndar bara alls ekki fyrir fólk sem er staerra en ég)! Tharna inni var mjog heitt og dimmt og vid thurftum allan tímann ad passa okkur á lestarvognunum sem eru notadir til thess ad ferja jardveginn út... thurftum stundum ad hlaupa áfram eda tilbaka til ad komast í útskot svo vid yrdum ekki fyrir theim. Vid fundum sídan einn af djoflunum í fjallinu... (Tio Jorge, heitir thessi) allan hulinn skrautbordum og tómum vínfloskum (thessum sem er 96%) ad sjálfsogdu tómum! Settumst hjá honum og thar sagdi Juan (leidsogumadurinn okkar) okkur frá thví ad medal lífslíkur námumannanna eru ad verda 42 ára nema ef madur byrjar milli 10 og 16 ára thá eru thaer 32 ára. Fjoldinn sem vinnur í fjallinu er um 12.000 manns og thar af 2.000 á milli 10 og 16 ára, mjog sorglegt. Fadir hans Juan dó reyndar ekki fyrr en 65 ára en hann var thá haettur ad vinna og allt í lagi med hann thar til dag einn ad hann fór ad hósta upp blodi og dó stuttu seinna... ekkert haegt ad gera fyrir hann en thetta var orsok thess ad hafa andad ad sér Asbest og fleiri eiturefnum í allan thennan árafjolda. (Thetta sagdi hann okkur reynda ekki fyrr en um kvoldid thegar hann var ordinn drukkin).

Eftir ad vid kvoddum djofulinn thá ákvad parid frá Hollandi ad snú vid og fara út úr námunni thví thau voru baedi frekar stórgerd og fannst thetta of erfitt. Eftir nokkra ganga og einni haed nedar spurdi Juan okkur sídan hvort vid vildum taka audeldu og oruggu leidina nidur á naestu "haed" (en thad eru 4 haedir inni í fjallinu og fengum vid ad fara nidur á thá 3. en sú fjorda er bonnud ferdamonnum thví hún er talin vera of haettuleg). Nú ad sjálfsogdu valdi ég erfidari leidina... venjulega thýdir thad líka meira gaman... en Helena valdi ad fylgja Juan (sem kalladi hana Helenitu, smá krúttlegt) og Jane líka. Eftir ad hann útskýrdi leidina fyrir okkur, logdum vid af stad... ég fyrst. Vid fórum inn throng gong thar til vid komum ad spítum sem vid thurftum ad klongrast yfir og sidan nidur gong sem voru MJOG brott og hál. Thar renndi ég mér svo nidur sídustu 2 metrana, hehemm og skipadi hinum sidan ad gera thad sama... thad hlýddu samt ekki allir, óthekkt fólk ad hlýda ekki nýja leidsogumanninum! Vid hittum sídan Helenu, Juan og Jane og héldum áfram thar til vid komum ad stad thar sem 2 strákar voru mokandi jardvegi í stórar gúmmí korfur og var hópurinn kvattur til ad hjálpa theim. Their Martin og Oliver tóku Juan á ordinu og sogdu strákunum ad hvíla sig og tóku til vid ad moka og mokadi Martin í eina korfu (hann var staerstur af ollum í hópnum) en Olli hélt áfram og ég ad ákvad thá ad prufa og mokadi í eina med honum, thá tók annar námumadurinn vid af honum og ég mokadi í adra. Sídan hjálpudum vid Juan vid thá 3. med thv{i ad bera stóra steina í korfuna... Á medan var sídan komid med 2 vagna af jardvegi og er alveg ótrúlegt ad sjá thá hella úr vagninum á námugólfid. Helena ákvad ad ofbjóda ekki hnénu góda sem var byrjad ad kvarta undan álaginu vid ad klifra og skrída inni í gongunum (thetta hné hefur sko sjálfstaeda hugsun sem fer alls ekki alltaf saman vid thad sem Helena aetlar sér). Eftir vel unnin námustorf var hópnum aftur skipt í tvennt á sama hátt og medan verid var ad gefa okkur leidbeiningar um hvert vid aettum ad fara fundum vid sprengingu inni í fjallinu, ótrúlega kroftuga og fundum lyktina af sprengiefninu. Hópurinn "minn" byrjadi sídan á ad klifra upp gangnavegginn og í onnur gong, thar thurftum vid ad bída eftir ollum sem aetludu thá leidina, sem var sami hópur og fyrr, og var mér thá bodid ad leida, sem ég ad sjálfsogdu gerdi. Gongin thar minnkudud og minnkudu thar til meira ad segja ég vard ad skrída á maganum... hvad thá hin... og gongin voru full af ryki og ég stoppadi vid í augnablik á "gangnamótum" til thess ad átta mig á thví hvert vid aettum ad halda naest thá allt í einu birtist einhver úr hlidargongunum... thad var Daníel... adstodar leidsogumadurinn okkar... mér daudbrá og ég hreinlega hrokk í kút! Hann sagdi mér ad fylgja sér en var svo snoggur ad ég nádi ekki ad fylgja honum. Fann hann vid enda gangnanna thar sem hann beid eftir mér og var ad reyna ad ná andanum... tharna var svo lítid súrefni ad thad var mjog erfitt svo vid flýttum okkur áfram. Vid thurftum ekki ad fara langt til ad hitta thau nema hvad... thar voru bara Helena og Jane... ljósid hans Juan hafdi ordid batteríistlaust og auka batteríid virkadi ekki og hann hafdi ordid vidskila vid thaer. Vid fylgdum thví Daníel áfram frekar hratt og hittum á endanum Juan. Their voru bádir ordnir svo uppgefnir... einsog reyndar vid oll og... og spurdu thví hvort ad eitthvert okkar vaeri til í ad fara med gjafir (sprengju og gos) til námumanns sem var uppi í gongum fyrir ofan okkur. Thar sem enginn baud sig fram gerdi ég thad... og vá... thetta var einsog í teiknimyndunum... ég klifradi upp mjog throng gong allsett spítum til ad halda thiem uppi og kom upp í litla holu sem var med ljósaperu... svona einsog í teiknimyndnunum. Ótrúlega flott sjón... gaf manninum gjafirnar hans sem hann var mjog ánaegdur ad fá og hélt aftur nidur til hinna. Nálaegt enda gangnanna komum vid ad hlidargongum sem innihalda safn med munum sem hafa verid notadir í fjallinu í gegnum tídina og eins "mennirnir" sem hafa skipt máli í sogu fjallsins.... mjog gaman og áhugavert ad skoda. Helena ákvad ad flýta sér adeins út thar sem loftid var fullt af sprengiefni og astminn ekki sáttur vid thad. Úti var sídan tekid fullt af myndum og reyndar adeins inni líka og koma thaer seinna (thetta kemur allt saman med heita vatninu). Sídan kom ad skemmtilega hlutanum... vid fengum ad sprengja okkar eigin sprengjur.

Pedro Negro, sem er einn af leidsogumonnunum, kenndi okkur ad setja saman okkar eigin sprengjur. Vid erum ad tala um dínamít og allt thví tilheyrandi til thess ad fá sem kroftugustu sprengjuna. ATH ég set ekki inn leidbeiningar! (Thaer eru bara fyrir okkur!) Svo var kveikt á kveikithraedinum og vid stódum oll tharna einsog illa gerdir hlutir horfandi á hvort annad og thá til skiptis hugsandi.... ok, og hvenaer aetla their svo ad slokkva á thessu, vid erum ekki tilbúin... vid hofum ekki hugmynd um thad hvad vid eigum ad gera vid thetta! HJÁLP!!! Thá fóru their einmitt ad oskra á okkur... fljót, flýtid ykkur ádur en sprengjurnar springa...  hlaupidi!!! Vid tókum oll af stad í áttina sem their bentu, í hlídina fyrir nedan gangnaopid sem vid komum útum og einn theirra greyp í hendina á mér og spurdi hvort ég vildi koma med honum...ok, audvitad... svo ég hljóp med honum, í stígvélum nota bene (thetta er fyrir Al og Heidar) og hann spurdi á hlaupum hvort ég vildi setja sprengjuna mína í vatn??? er thad haegt???? JÁ! Svo vid hlupum ad lítilli tjorn thar sem vid hentum sprenjunni minni útí og sprettudum svo upp, ennthá í helv... stígvélunum og vá... ég á vídeo sem sýnir sprengingarnar og vá hvad thetta var magnad og í lokin kom svo augljóslega mín... stór vatnssprengin! Bara flott... erum sem sagt ordnar sprengjuvargar!

Eftir ad hafa sprengt fjallshlídina í taetlur var svo haldid aftur í hofudstodvarnar og afgallast. Thar var sídan ákvedid hvar og hvenaer vid myndum hittast um kvoldid thví hópurinn var svo skemmtilegur ad okkur langadi ad fara út saman ad fá okkur bjór. Eftir langa leit um kvoldid tókst okkur ad finna stad sem var opinn, thad var jú bara mánudagskvold, og thar var einmitt stundud thjódaríthrótt Bólivíubúa... kareoki... og tharna var alvoru diskó dansgólf... vid erum ad tala um upplýstu ferningana sem blikka í takt vid tónlistina.... disko fever style, babe. Strákarnir sungu hvert lagid á faetur odru og gátum vid ekki verid minni "menn" og sungum líka... Barbie girl... vid mikinn fognud og eftir ad hafa Pedro Negro syngja bítlalagid "Helf" (thetta er ekki stafsetningarvilla) thá logdum vid í lagid "I love Rock n´ Roll" og rokkudum thad feitt! Ad lokum adstodudum vid hann vid ad syngja mjog videigandi lag... "Hotel California" videigandi thví eitt af hotelunum sem vid gistum á minnti okkur svo á lagid ad vid fengum hroll nidur bakid!

Eftir frábaeran dag slokudum vid svo á í Potosí fram á kvold thegar vid hittum Pedro aftur yfir kaffibolla rétt ádur en vid kvoddum thessa fallegu og mjog svo sérstoku borg.