Thetta var reyndar frekar hótel en hostel (thrátt fyrir nafnid) og eyddum vid thví frekar miklum tíma tvaer ad gera eitthvad eda hreinlega ad horfa á sjónvarpid (og já vid fengum herbergi med sjónvarpi hehe)

Reyndar gerdist smá "aevintýri" á fostudeginum.. Hrafnhildur var eitthvad slopp í maganum svo ég, thessi elska, ákvad ad fara ad ná í mat fyrir okkur og fara med upp á herbergi. Fór og pantadi pizzu, og labbadi sídan og keypti smá pakka fyrir hana og eitthvad ad drekka. Á leidinni tilbaka ad ná í pizzuna (kannski svona 30 skref) thá var ég raend..... hefdi kannski getad reynt ad passa mig betur en sem betur fer voru thetta "bara" verdmaeti eins og 1 visakort, peningar, okuskírteini og fleira í theim dúr... Slapp sem sagt alveg ómeidd en adalega fúl yfir okuskírteinunum og HI kortunum okkar (thar sem ég var med thau fyrir okkur bádar) Svo ég kom upp á hostel med drykki, pakka engan mat né veski. Og eyddi svo deginum á logreglustodinni, NB turistalogregla talar ensku... nema thegar ég kom.. toludu bara spaensku... mjog skrautlegar útskýringar thar.

Ákvádum ad bída fram á laugardag í La Paz thar sem okkur var bodid í innflutningspartý og okkur langadi ekki ad kvedja thessa annars yndislegu borg á leidinlegum nótum.

Partýid reyndist vera hin besta skemmtun, kynntumst alveg fullt af fólki sem vid eigum vonandi eftir ad hitta aftur. Thetta var partý heima hjá Mortu, sem er stelpa frá Barcelona en býr í Kaupmannahofn og er í La Paz ad vinna fyrir hjálparsamtok. Eins Cecile, Sergio, Zara, Rune, John og fleiri... sem ollu voru frábaer og donsudum vid frá okkur allt vit í "heitasta" klúbb La Paz.

Daginn eftir hittum vid sídan vinkonu okkar frá Florinapolis hana Pauline. Fórum stollurnar og fengum okkur gódan thynnkubita á Mongo (frábaer matur) Reyndar thegar vid vorum ad fara thadan voru 3 hópar af strákum sem vildu endilega ad vid yrdum lengur... alltaf gaman ad fá hrós... en vid vorum ákvednar..heim skildum vid fara. Svo vid kvoddum Pauline eftir yndislega kvoldstund, pokkudum og fórum frekar snemma í háttinn.

Thad var komid ad kvedjustund.. Bólivía okkur langar ad koma aftur og ég veit ad einn gódan dag gerum vid thad.

Tókum rútu beinustu leid til Cusco í Perú. Landamaerin eru alltaf skemmtileg ad fara yfir.. alltaf thetta orlittla stress... verdum vid teknar fyrir erum vid med allt... og hvar er svo rútan... Thad virdist vera sidur ad fara labbandi yfir landamaeri hérna...

Cusco tók á móti okkur í sólskinsskapi eda thannig.. thad var reyndar komid kvold en samt bjart yfir okkur og okkur fannst eins og heimurinn vaeri á okkar bandi. Deildum leigubíl med 2 strákum ad hostelinu sem heitir Loki. Thad er sko hostel med stóru H.... er eins og kastali med gardi í midjunni og fullt af hengirúmum. Ákvádum samt eftir ad hafa fengid herbergin og bordad kvoldmat á hostelinu ad stoppa stutt og fórum vid snemma á faetur (kl 4.30) og drifum okkur ad kaupa lestarmida til Macchu Piccu. Keyptum mida fram og tilbaka og fengum okkur eitthvad sem var verulega gott ad borda (endadi reyndar med thví ad vid keyptum 4 samlokur... en hey.. thetta var svoooo gotttttt) og logdum af stad. Í lestinni fórum vid ad spjalla vid thenna yndislega eldri mann sem heitir Lyndon. Hann var einn á ferdalagi og sagdi okkur m.a. frá thví ad thetta yrdi orugglega í sídasta sinn sem honum yrdi hleypt ad heiman einum.. komumst ad thví seinna um daginn ad hann er ekki "nema" 72 ára... svo vid eiginlega skildum fjolskylduna hans en vá vonandi verd ég svona hress á thessum aldri. YNDISLEGUR alveg út í gegn.

Macchu Piccu er thess virdi ad sjá en vari menn sig ekki kemur manni margt á óvart. Td.

1.thú kaupir mida med lest fram og tilbaka, en lestin fer ekki allaleid tilbaka og skilur thig eftir í út á dimmum vegakanti thar sem ekkert er sýnilegt og einhver madur segist vera leigubílstjóri (á ómerktum bíl) og thad taki thig 1 1/2 klst ad keyra tilbaka... engir adrir valkostir mogulegir.. og stoppar sídan út í kanti og fer út úr bílnum.. kom reyndar í ljós eftir ad ég oskradi naestum á hann ad manngreyid thurftir bara á klósett... úbbs.. en hvernig átti ég ad vita thad einhvers stadar í rassgati.

2. Thú tharft ad borga fyrir rútuna uppeftir á einum stad, inn á svaedid á odrum, borgar fyrir leidsogumann á enn einum og á endanum ertu búinn ad eyda gud má vita hvad miklum peningu í ad sjá steinrústir... en .. hehe.. thaer eru alveg thess virdi.

Sjáid bara myndirnar thegar vid komum heim.. Get allavega sagt eitt.. kyrrdin thar er ólýsanleg og vildum vid helst ekki fara aftur heim.

En eftir thessa skemmtulegu reynslu á leidinn heim mundum vid allt í einu eftir thví ad thad ég hafdi bókad okkur í rafting ferd frá og med morgundeginum. Svo um leid og vid komum á hostelid thá bádum vid thau um ad hringja í Mayuc, sem er rafting fyrirtaekid og gá hvort vid vaerum ad fara daginn eftir.. Thar kom í ljós ad their voru búnir ad reyna ad ná á okkur allan daginn og m.a. hringt í símanúmerid sem vid gáfum upp (thad var númer heima á íslandi.. hehe) En vid nádum thessu og dauduppgefnar eftir langan dag tók vid smá hlaup ad finna naudsynlegar graejur. Allt gekk vel og um 23 eftir snoggan kvoldmat drifum vid okkur heim, pokkudum og snogga sturtu og svo beint í háttinn.

Kl 7.30 morguninn eftir fórum vid á faetur fengum okkur morgunmat og drifum okkur af stad. Thar hittum vid verdandi ferdafélaga okkar. Thad voru 3 strákar frá Kanada, Gord, Johnny boy og Troy. Svo voru thad leidsogumennirnir Santiago, Segundo og Pedro. Thetta var 3ja daga ferd eftir ánni Apurimac. Flúdir á skalanum 3-5... mikid hlegid, fíflast, bordad (guidarnir voru frábaerir kokkar) og spjallad.. Thegar sídasti dagurinn kom vildum vid oll helst ekki haetta og fara heim. En eins og sagt er allt gaman tekur enda og hópurinn ákvad ad hittast um kvoldid og horfa á vidoe sem var tekid upp í ferdinni.. En fyrst heim í sturtu og smá lúr. Og viti menn vid sváfum yfir okkur og misstum af theim (aetludum ad hittast kl 23 en vid voknudum ekki fyrr en kl 23.30) Eftir ad hafa nád okkur eftir svekkelsid fórum vid og spjolludum vid dyravordinn hann tilkynnti okkur ad thetta vaeri "thurr" helgi.. sem thýdir thar sem thad átti ad kjósa á sunnudeginum var ekkert alkahól selt til annara en túrista, og ekki nenntum vid ad djamma bara med túristum svo vid fórum bara upp á hostel og fengum okkur ol thar. Eyddum sídan laugardeginum í ad finna flugmida til Lima og eftir langan tíma tókst thad loksins. Midi keyptur til Lima á sunnudeginum kl 7 um morgun... thetta thýddi bara eitt.. eyddum laugardagskvoldinu á hostelinu ad spjalla vid hóp af írum og drekka fullt... fórum ekki ad sofa fyrr en um 2.30...

GEISP... ad vakna fyrir flug á svona ókristilegum tíma.. bjakk.. en vid nádum fluginu og lentum heilu og holdnu í hofudborg Perú.. Lima.

Á flugvellinum fundum vid leigubíl og hann beid eftir okkur á medan vid keyptum okkur mida til Columbiu...og vid fengum mida 21 nóv til Bogota og thadan áfram til Cartagen.

Í Lima er annad Loki hostel og audvitad fórum vid thanngad. Fengum herbergi og eftir morgunmat (komum á mjog ókristilegum tíma um 8 um morgun) fórum vid og logdum okkur. Thegar vid voknudum fórum vid og fengum okkur ad borda á "All you can eat, seafood buffet" OMG thad var ótrúlega gódur matur. Fengum allt sem okkur langadi ad borda og vel thad.. sushi, smokkfiskur, paellea, kolkrabbi og mikid mikid fleira. og eftirréttirnir voru til ad falla fyrir (hey thad fallegasta sem vid hofum séd í Lima so far...hehe) Drifum okkur aftur á Loka og spjolludum vid Dahiti sem er einn af eigendum Loka um svifflug. Og viti menn daginn eftir áttum vid pantad í svifflug med Mike (aerodrome extreme.. maelum alveg med thessu fyrirtaeki). Drukkum bjóra med theim Neil og Glider og spjolludum svo vid herbergisfélaga okkar thau Darling Fred (frá Hollandi) og Evu (hina sítalandi frá Kanada, NB hún var kennari svo ímyndid ykkur málflaedid)

Daginn eftir kom Mike og sótti okkur kl 8 og vid fórum til Lurin, sem er sandeydimork rétt fyrir utan Lima. Thar aefdum vid okkur ad svífa nidur einar.. vá thvílík tilfinning... ad svífa yfir og kyrrdin.. en djo.. hvad thad var erfitt ad labba upp brekkuna aftur... ég fór ekki nema 4 sinnum thanngad til hnéid gaf sig en Hrafnhildur, hetjan, fór 6 sinnum... Sídan keyrdum vid aftur til Lima og ad kletti thar sem fullt af fólki var ad svífa. Allt gert klárt, Hrafnhildur byrjadi og ádur en haegt var ad hugsa nokkud ad rádi voru hún og Mike svifin af stad.. Haerra en haestu húsin (sem eru amk 18 haedir) og yfir kletta og strond í ca 20 min. Sídan var komin rodin af mér.. hjartad sýndi ad thad var á lífi svo um munadi og ég vildi ekki ad thetta taeki enda. Frábaert útsýni og Mike sannur atvinnumadur gerdi thetta ad mjog ánaegjulegri reynslu út í gegn. Eftir gódan dag fórum vid á hostelid fengum okkur ad borda og eyddum sídan kvoldinu í videogláp med raudvín og súkkuladi (sáum "in her shoes" og "Constatine" med Neil og 2 strákum frá USA) Keyptum okkur brillant boli frá Loka sem vid eigum eftir ad monta okkur mikid af.. og fórum svo ad sofa.

Fórum med taxa kl 5.45 um morguninn á flugvollinn, innritudum okkur og komum okkur svo thaegilega fyrir í betri stofunni (Takk fyrir kortid pabbi) thanngad til byrjad var ad kalla um bord.

Kvoddum Perú eins og flest onnur lond med longun í ad sjá meira og lofordi í huganum og koma  aftur og uppgotva meira einn gódan vedurdag.

Columbía hér komum vid...

Hef ekki meiri tíma í bili en skrifum fljótlega... erum ad fara frá Columbíu til Panama og svo til Kúbu... Sjáumst eftir alltof stuttan tíma.

Ykkar

Helena

estrella

The almost only thing remarkable that happened was that i got robbed... not anything serious just some valuables.. and just f.y.i. the tourist police doesn't always talk English no matter what they say. But it all went ok and we decided to stay until Monday morning and go to this housewarming party a girl we met in Potosi invited us to.

The party was really fun and we really liked all the people we met there.. Thank you Marta you are just so great...and all the others (specially you Cecile) we had so much fun in the 'hottest' club in La Paz.

The next day we met up again with Pauline, a Dutch girl we met in Florinapolis and went to grab a bite to eat in Mongo. The food was good and the company even better. When we were leaving the place we met 3 different groups of guys that all wanted us to stay for a drink but we had to go home and pack and wake up really early so we passed. We said goodbye to Pauline  and packed our things and then off to bed.

It was time to say goodbye... Bolivia we really want to come back, and i know one day we will...

We took a bus straight to Cusco in Peru. The borders are always a thrill to cross.. that node of stress.. are they going to stop us.. do we have everything and finally.. where is the bus.. It seems to be a custom to walk a cross the borders here.

Cusco greeted us with a sunny smile.. it was actually evening but everything seemed so bright and we felt that the world was smiling with us. We shared a taxi with 2 guys to a hostel called Loki. That is a hostel with a big H... its just like a castle with a garden in the middle and lots of hammocks. We decided that after we got our rooms and eat some dinner to check if we could go to Macchu Piccu the next day. So we went to bed early and woke up at 4.30 to buy the train ticket. We thought we bought a ticket back and forth but as it turned out, on the way back the train stooped in the middle of nowhere and everybody should go off.. in the middle of nothing, 1 1/2 hour to Cusco and the only means of transport was with a guy in an unmarked car telling us how much it would cost to get there.. We got home safely, but on the way he stopped in the middle of the road and went out.. of course i shouted at him and found out that the 'poor' guy only had to go to the bathroom... a little paranoid i know but.... well.. It really was a good day.. on the way there we met this fantastic guy from England that we talked to. His name is Lyndon and if I'm lucky i will be like he is when I'm his age. He is 72 years old but looked and acted like a man much younger. A good role model in how to live life alive he is. He is just wonderful through and through.

Macchu Piccu is well worth seeing but people so take some precaution.. like making sure that the train goes all the way back and its really expensive (train ticket (and a taxi if the train doesn't go all the way back), bus ticket, entrance fee and a guide (recommended to enjoy it really.. its less fun seeing it and not knowing what happened in each place)) The quiet and stillness of this place is beyond your wildest dreams. We will put in some pictures but its a must see place...

On the way home in the taxi we remembered that we had just booked a 3 day rafting trip starting the next day.. So as soon as we got to the hostel (around 20.30) we asked them to call Mayuc (the rafting company) and found out that they were just waiting for us (had even tried to call home, to Iceland...) so we rushed down there. Met the guides, payed and went in a frenetic search for everything we needed. Found it, where back at the hostel around 23 and packed up for the trip, showered and went to bed...

At 7.30 the next morning we got up, had some breakfast and kept on going. We met your travel company, 3 guys from Kanada ; Gord, Troy and Johnny boy. The guides were Santiago, Segudo and Pedro. The river is called Apurimac and had rapids from 3-5.. We laughed, fooled around and eat (the guides proved out to be great chefs) and talked. When the 3rd and final day came we only had one request... can we stay longer. Even though we were bruised, dirty and really tired we wanted more. But we had to leave and we came to Cusco on a Friday night. The group decided to meet up and watch the video from the trip in a club, but we overslept and came there 45 min to late and by then no one of them were there... a really sad ending.. but if you guys are reading this (Gord, Troy and Johnny) thanks a lot for a really good time and hope we can get some videos from you.

We spent the Saturday looking for a plain ticket and finally got one at 7 am to Lima on a Sunday morning. So we had some drinks with a group from Ireland at the hostel and didn't go to bed until 2.30.. YAWN.. waking up at such hours was not your kind of thing but we got our plane and on our way to Lima.

At the airport we got a taxi, and he waited for us while we bought tickets to Colombia on the 21.

The taxi was a brand new Toyota and we felt like princesses going through the city. In Lima there is another Loki hostel and of course we went there. Got there had some breakfast and then took a nap... When we woke up we went to 'all you can eat seafood buffet' mmmm we eat so much that we could barely walk afterwards (calamaris, squids, sushi and more) not to forget about the desserts....

Went back to Loki and talked with Neil, Glider and Daithi. Booked a paragliding course for the next day, and then we had some beers and talked to Neil and your roommates Eva from Kanada and Fred from Holland.

Aerodome extreme is the company of Mike and he teaches you to glide and than takes you gliding. In Lurin (a sand desert just outside of Lima) he let us glide down on our own.. I only manage to do 4 glides and then i could not do more because of my knee but Lilja did 6.. shes so hard core, doesn't do anything halfway. And then we went to Lima and he took us, one by one and we went over houses, off cliffs and around for about 20 min each. Its so worth it.. really recommended.

After a really good day we went back to the hostel with red wine and chocolate and spent the night watching a video ('in her shoes' and 'Constantine') with Neil and 2 boys from the states... Bought some Loki T-shirts that we are going to brag about when we go home.. and then we went to bed. We woke up at 5.15 to go to the airport, checked in and went to the VIP lounge (thanks for the card dad) until it was time to bord.

We said our goodbyes to Peru and as in most of the country's we had the longing to see more and come back to discover new things.

Colombia here we come...

So i don't have more time to wright more now.. but ill write soon... we are in Colombia leaving to Panama and then Cuba... See you all someday soon i hope.. lots of love

Helena

estrella

Thegar vid sídan komum til Potosí thá byrjudum vid á ad kaupa okkur mida thadan og til La Paz, sem er hofudborg Bólivíu. Thegar vid sídan komum á hostelid, Hostel Koala Den, thá voru allir (Martin frá Englandi, Oliver frá Thýskalandi og Martha frá Spáni en hún býr í Koben en býr samt tímabundid í La Paz) úr rútunni thar... spjallandi yfir bjór. Vid innritudum okkur og fórum svo med lidinu út ad borda og endudum á hamborgarastad thar sem allir voru ad deyja úr hungri eftir rútuferdina, reyndar fékk bara einn sér hamborgara og reyndist hann vera í barnastaerd. Eftir thad var skroppid a netid og svo farid aftur á hostelid thar sem vid sátum oll og spjolludum vid fleiri ferdalanga yfir bjór thar til vid fórum oll í háttinn, enda langur dagur framundan.

Námuferdin...
Vá, ok vid vorum sótt á hostelid og allir inn í rútu nema hvad allt hostelid var ad fara á sama tíma í somu ferdina og helmingurinn thurfti ad standa í rútunni, ad Bólivískum sid, smá spol, thar sem okkur var skipt nidur í 2 rútur sem tóku okkur í baekistodvarnar thar sem vid vorum gollud upp. Myndir af thví koma vonandi fljótlega... thílíkir sprelligosar, híhíhí. Vid vorum látin standa í einni rod, eins og í hernum og okkur afhentar buxur og svo jakki, allt í somu staerd og vid erum ekki beint af somu staerd svo thetta var frekar fyndid ad sjá. Vid vorum tilbúnar í kulda... í eins hlýjum peysum og vid áttum og var sagt ad snarast snoggvast úr theim tví nidri í námunum vaeri mjog heitt. Svo vorum vid látin hafa stígvél (ég thurfti nr.35) og thá hjálma og loks ljós á hjálmana svo vid hefdum hendurnar lausar. Thegar búid var ad galla allan hópinn upp og allir búnir ad láta mynda sig í bak og fyrir, var haldid af stad.

Okkar hópur samanstód af Martin, Oliver, Jane, Doe, okkur og pari frá Hollandi. Byrjad var á ad fara med okkur á markad námumannanna thar sem vid smokkudum á víni sem búid er til úr sykurreyr og er adeins 96%. Thar upplýsti hann Juan Carlos, leidsogumadurinn, okkur um ad okkur vaeri frjálst ad kaupa okkur sprengjur og ad hann maelti sérstaklega med ad fólk keypti sér 3 stykki..... eina sem gjof handa námumonnunum, eina til ad sprengja sjálf og ad lokum eina handa tilvonandi tengdamommu ;) Vid Helena keyptum 2 hvor og líka gos sem gjof handa námumnnunum. Sídan héldum vid áfram og fundum markad thar sem vid keyptum Coca lauf sem einnig er gjof. Vid fengum sídan tíma til ad rolta um og skoda markadinn, fengum okkur ferskar melónusneidar í hitanum og skodudum fólkid. Thadan var sídan haldid í verksmidju thar sem vid fengum ad sjá hvernig gulli, silfri og fleiri málmum er nád úr haug og bergi sem sprengt er úr fjallinu. Til ad adskilja málmana frá eru notud ýmis efni og thví midur eru thau ekki hreinsud úr vatninu ádur en thau fara út í náttúruna og áin thar af leidandi svort. Í verksmidjunni gáfum vid sídan verkamonnunum megnid af Coca laufunum. Thar fengum vid medal annars ad vita ad their vita ekkert um thad hversu lengi verdur haegt ad taka úr fjallinu... fyrir 11 árum komu sérfraedingar frá Bandaríkjunum og rannsokudu fjallid... their sogdu ad hámarks árafjaldi í vidbót vaeri 7 ár... núna eru aftur á móti lidin 4 ár í vidbót og enn verid ad sprengja! Fjallid er sem sagt ordid vaegast sagt haettulegt og alveg ótrúlegt ad sjá magnid sem fjarlaegt er úr fjallinu á degi hverjum, fleiri fleiri tonn.

Loks var haldid í námuna og vá... umm segjum bara ad hún er gerd fyrir mig... en ekki Helenu (eda reyndar bara alls ekki fyrir fólk sem er staerra en ég)! Tharna inni var mjog heitt og dimmt og vid thurftum allan tímann ad passa okkur á lestarvognunum sem eru notadir til thess ad ferja jardveginn út... thurftum stundum ad hlaupa áfram eda tilbaka til ad komast í útskot svo vid yrdum ekki fyrir theim. Vid fundum sídan einn af djoflunum í fjallinu... (Tio Jorge, heitir thessi) allan hulinn skrautbordum og tómum vínfloskum (thessum sem er 96%) ad sjálfsogdu tómum! Settumst hjá honum og thar sagdi Juan (leidsogumadurinn okkar) okkur frá thví ad medal lífslíkur námumannanna eru ad verda 42 ára nema ef madur byrjar milli 10 og 16 ára thá eru thaer 32 ára. Fjoldinn sem vinnur í fjallinu er um 12.000 manns og thar af 2.000 á milli 10 og 16 ára, mjog sorglegt. Fadir hans Juan dó reyndar ekki fyrr en 65 ára en hann var thá haettur ad vinna og allt í lagi med hann thar til dag einn ad hann fór ad hósta upp blodi og dó stuttu seinna... ekkert haegt ad gera fyrir hann en thetta var orsok thess ad hafa andad ad sér Asbest og fleiri eiturefnum í allan thennan árafjolda. (Thetta sagdi hann okkur reynda ekki fyrr en um kvoldid thegar hann var ordinn drukkin).

Eftir ad vid kvoddum djofulinn thá ákvad parid frá Hollandi ad snú vid og fara út úr námunni thví thau voru baedi frekar stórgerd og fannst thetta of erfitt. Eftir nokkra ganga og einni haed nedar spurdi Juan okkur sídan hvort vid vildum taka audeldu og oruggu leidina nidur á naestu "haed" (en thad eru 4 haedir inni í fjallinu og fengum vid ad fara nidur á thá 3. en sú fjorda er bonnud ferdamonnum thví hún er talin vera of haettuleg). Nú ad sjálfsogdu valdi ég erfidari leidina... venjulega thýdir thad líka meira gaman... en Helena valdi ad fylgja Juan (sem kalladi hana Helenitu, smá krúttlegt) og Jane líka. Eftir ad hann útskýrdi leidina fyrir okkur, logdum vid af stad... ég fyrst. Vid fórum inn throng gong thar til vid komum ad spítum sem vid thurftum ad klongrast yfir og sidan nidur gong sem voru MJOG brott og hál. Thar renndi ég mér svo nidur sídustu 2 metrana, hehemm og skipadi hinum sidan ad gera thad sama... thad hlýddu samt ekki allir, óthekkt fólk ad hlýda ekki nýja leidsogumanninum! Vid hittum sídan Helenu, Juan og Jane og héldum áfram thar til vid komum ad stad thar sem 2 strákar voru mokandi jardvegi í stórar gúmmí korfur og var hópurinn kvattur til ad hjálpa theim. Their Martin og Oliver tóku Juan á ordinu og sogdu strákunum ad hvíla sig og tóku til vid ad moka og mokadi Martin í eina korfu (hann var staerstur af ollum í hópnum) en Olli hélt áfram og ég ad ákvad thá ad prufa og mokadi í eina med honum, thá tók annar námumadurinn vid af honum og ég mokadi í adra. Sídan hjálpudum vid Juan vid thá 3. med thv{i ad bera stóra steina í korfuna... Á medan var sídan komid med 2 vagna af jardvegi og er alveg ótrúlegt ad sjá thá hella úr vagninum á námugólfid. Helena ákvad ad ofbjóda ekki hnénu góda sem var byrjad ad kvarta undan álaginu vid ad klifra og skrída inni í gongunum (thetta hné hefur sko sjálfstaeda hugsun sem fer alls ekki alltaf saman vid thad sem Helena aetlar sér). Eftir vel unnin námustorf var hópnum aftur skipt í tvennt á sama hátt og medan verid var ad gefa okkur leidbeiningar um hvert vid aettum ad fara fundum vid sprengingu inni í fjallinu, ótrúlega kroftuga og fundum lyktina af sprengiefninu. Hópurinn "minn" byrjadi sídan á ad klifra upp gangnavegginn og í onnur gong, thar thurftum vid ad bída eftir ollum sem aetludu thá leidina, sem var sami hópur og fyrr, og var mér thá bodid ad leida, sem ég ad sjálfsogdu gerdi. Gongin thar minnkudud og minnkudu thar til meira ad segja ég vard ad skrída á maganum... hvad thá hin... og gongin voru full af ryki og ég stoppadi vid í augnablik á "gangnamótum" til thess ad átta mig á thví hvert vid aettum ad halda naest thá allt í einu birtist einhver úr hlidargongunum... thad var Daníel... adstodar leidsogumadurinn okkar... mér daudbrá og ég hreinlega hrokk í kút! Hann sagdi mér ad fylgja sér en var svo snoggur ad ég nádi ekki ad fylgja honum. Fann hann vid enda gangnanna thar sem hann beid eftir mér og var ad reyna ad ná andanum... tharna var svo lítid súrefni ad thad var mjog erfitt svo vid flýttum okkur áfram. Vid thurftum ekki ad fara langt til ad hitta thau nema hvad... thar voru bara Helena og Jane... ljósid hans Juan hafdi ordid batteríistlaust og auka batteríid virkadi ekki og hann hafdi ordid vidskila vid thaer. Vid fylgdum thví Daníel áfram frekar hratt og hittum á endanum Juan. Their voru bádir ordnir svo uppgefnir... einsog reyndar vid oll og... og spurdu thví hvort ad eitthvert okkar vaeri til í ad fara med gjafir (sprengju og gos) til námumanns sem var uppi í gongum fyrir ofan okkur. Thar sem enginn baud sig fram gerdi ég thad... og vá... thetta var einsog í teiknimyndunum... ég klifradi upp mjog throng gong allsett spítum til ad halda thiem uppi og kom upp í litla holu sem var med ljósaperu... svona einsog í teiknimyndnunum. Ótrúlega flott sjón... gaf manninum gjafirnar hans sem hann var mjog ánaegdur ad fá og hélt aftur nidur til hinna. Nálaegt enda gangnanna komum vid ad hlidargongum sem innihalda safn med munum sem hafa verid notadir í fjallinu í gegnum tídina og eins "mennirnir" sem hafa skipt máli í sogu fjallsins.... mjog gaman og áhugavert ad skoda. Helena ákvad ad flýta sér adeins út thar sem loftid var fullt af sprengiefni og astminn ekki sáttur vid thad. Úti var sídan tekid fullt af myndum og reyndar adeins inni líka og koma thaer seinna (thetta kemur allt saman med heita vatninu). Sídan kom ad skemmtilega hlutanum... vid fengum ad sprengja okkar eigin sprengjur.

Pedro Negro, sem er einn af leidsogumonnunum, kenndi okkur ad setja saman okkar eigin sprengjur. Vid erum ad tala um dínamít og allt thví tilheyrandi til thess ad fá sem kroftugustu sprengjuna. ATH ég set ekki inn leidbeiningar! (Thaer eru bara fyrir okkur!) Svo var kveikt á kveikithraedinum og vid stódum oll tharna einsog illa gerdir hlutir horfandi á hvort annad og thá til skiptis hugsandi.... ok, og hvenaer aetla their svo ad slokkva á thessu, vid erum ekki tilbúin... vid hofum ekki hugmynd um thad hvad vid eigum ad gera vid thetta! HJÁLP!!! Thá fóru their einmitt ad oskra á okkur... fljót, flýtid ykkur ádur en sprengjurnar springa...  hlaupidi!!! Vid tókum oll af stad í áttina sem their bentu, í hlídina fyrir nedan gangnaopid sem vid komum útum og einn theirra greyp í hendina á mér og spurdi hvort ég vildi koma med honum...ok, audvitad... svo ég hljóp med honum, í stígvélum nota bene (thetta er fyrir Al og Heidar) og hann spurdi á hlaupum hvort ég vildi setja sprengjuna mína í vatn??? er thad haegt???? JÁ! Svo vid hlupum ad lítilli tjorn thar sem vid hentum sprenjunni minni útí og sprettudum svo upp, ennthá í helv... stígvélunum og vá... ég á vídeo sem sýnir sprengingarnar og vá hvad thetta var magnad og í lokin kom svo augljóslega mín... stór vatnssprengin! Bara flott... erum sem sagt ordnar sprengjuvargar!

Eftir ad hafa sprengt fjallshlídina í taetlur var svo haldid aftur í hofudstodvarnar og afgallast. Thar var sídan ákvedid hvar og hvenaer vid myndum hittast um kvoldid thví hópurinn var svo skemmtilegur ad okkur langadi ad fara út saman ad fá okkur bjór. Eftir langa leit um kvoldid tókst okkur ad finna stad sem var opinn, thad var jú bara mánudagskvold, og thar var einmitt stundud thjódaríthrótt Bólivíubúa... kareoki... og tharna var alvoru diskó dansgólf... vid erum ad tala um upplýstu ferningana sem blikka í takt vid tónlistina.... disko fever style, babe. Strákarnir sungu hvert lagid á faetur odru og gátum vid ekki verid minni "menn" og sungum líka... Barbie girl... vid mikinn fognud og eftir ad hafa Pedro Negro syngja bítlalagid "Helf" (thetta er ekki stafsetningarvilla) thá logdum vid í lagid "I love Rock n´ Roll" og rokkudum thad feitt! Ad lokum adstodudum vid hann vid ad syngja mjog videigandi lag... "Hotel California" videigandi thví eitt af hotelunum sem vid gistum á minnti okkur svo á lagid ad vid fengum hroll nidur bakid!

Eftir frábaeran dag slokudum vid svo á í Potosí fram á kvold thegar vid hittum Pedro aftur yfir kaffibolla rétt ádur en vid kvoddum thessa fallegu og mjog svo sérstoku borg.